Bevei­li­ging en privacy, het zijn begrippen die nauw verbonden zijn met de ontwik­ke­lingen rondom de Cloud. Door uw persoon­lijke data op servers te zetten in de Cloud, voelt het voor bedrijven alsof ze de controle over die data verliezen. Bescher­ming van privé­ge­ge­vens is echter een funda­men­teel recht in de Europese Unie, maar de bedrijven moeten ook los durven laten. Want uitein­de­lijk betekent naar de Cloud gaan, dat je meer controle kunt terug­krijgen indien het juist wordt toegepast.

De bedrijven moeten de security vraag­stukken zeker niet negeren en moeten een gedegen onderzoek doen naar welke data eventueel wel of niet geschikt zijn voor de Cloud. Want gegevens of processen naar de Cloud migreren kan zeker gevolgen hebben voor bestaande en toekom­stige certi­fi­ce­ringen, maar ook voor de mate waarin bedrijven voldoen aan wet en regel­ge­ving. Een specifiek geval hier is bijvoor­beeld de priva­cy­wet­ge­ving waar de Europese Commissie scherpt toezicht houdt op de juiste naleving hiervan. Ook komen hier termen als het Safe Harbor-principe en de Patriot Act naar voren. Maar zitten de bedrijven wel te wachten op derge­lijke regel­ge­ving? Hoe kan een goede balans gevonden worden in al die security vraag­stukken die spelen bij de overgang naar de Cloud?

De Europese Comissie heeft een rapport gepre­sen­teerd dat de stan­daarden schetst voor Cloud computing. De publi­catie moet een einde maken aan het woud aan stan­daarden en begrippen dat de leve­ran­ciers momenteel gebruiken.
De commissie gaf het European Tele­com­mu­ni­ca­tions Standards Institute (ETSI) de opdracht om het rapport op te stellen. In de publi­ca­ties staan de basis­voor­waarden voor stan­daar­di­satie van Cloud computing beschreven. Er is eendui­dige termi­no­logie vast­ge­legd en er zijn defi­ni­ties gemaakt van prestatie-kenmerken, zoge­noemde kqi’s (key quality indi­ca­tors). Het rapport bevat stan­daarden voor inter­o­pe­ra­bi­li­teit, het uitwis­selen van data en bescher­ming van de privacy.

Vooral de privacy kwestie is momenteel uitermate relevant. Jaren geleden schreef George Orwell zijn mees­ter­werk 1984 dat spreekt over een corrupte regering die overal camera’s plaatst en alle gesprekken van zijn burgers afluis­tert. Het was een ontluis­te­rend boek dat een toekomst­beeld schetste waarvan iedereen hoopte dat het nooit zou uitkomen. Het boek werd geschreven in 1949, lang voor het infor­ma­tica tijdperk. Vandaag maakt de overheid al zo lang gebruik van camera’s dat we het bijna gewoon zijn. Groot-Brit­tannië hangt vol met came­ra­sys­temen en de Belgische stad Mechelen regi­streert alle voer­tuigen die de stad verlaten. Dat zijn extreme voor­beelden, maar iedereen kent wel plekken in nabije steden die continu onder came­ra­be­wa­king staan om de veilig­heid van de burger te kunnen garan­deren.

De grootste klap kwam er echter recent met de onthul­ling van PRISM, een samen­wer­king van de Ameri­kaanse inlich­tin­gen­dien­sten FBI en de NSA. Zij luisteren al jaren wereld­wijd alle telefoon en mail­ge­sprekken af.
Je privacy wordt echter niet alleen geschonden door overheden, ook gewone burgers worden steeds beter in het veroveren van je infor­matie. Kijk maar naar de nasleep van de recente aanslagen in Boston. Leden van Reddit (Sociale nieuws website) gebruikten publiek beschik­bare infor­matie om de waar­schijn­lijke daders op te zoeken, inclusief hun naam en woon­plaats. De infor­matie werd over­ge­nomen door grote kranten en hun foto werd gedeeld. Ze waren dan ook nog eens onschuldig. Je hele iden­ti­teit kan bloot­ge­legd worden door wille­keu­rige inter­net­ge­brui­kers, zonder dat ze ook maar iets illegaals hoeven te doen. Het concept van privacy mag je bijna compleet vergeten tenzij je ergens in een grot gaat wonen en nooit meer buiten komt. Een mooi voorbeeld hiervan is de film “Enemy of the state” uit 1998 met Gene Hackman en Will Smith.

Het gebrek aan privacy en de toene­mende golf aan hackers zijn natuur­lijk concepten die regel­matig in het nieuws komen, maar ook Big Data is een heel relevant concept, hoewel het wat minder bekend is. Big Data is een concept uit de infor­ma­tica, meer specifiek Business Intel­li­gence. BI is kortweg de kunst van het opslaan en verwerken van de data en het analy­seren ervan om bepaalde conclu­sies te trekken. De kunst is het combi­neren van data uit verschil­lende opera­ti­o­nele systemen in nieuwe systemen zodat bijvoor­beeld de kans berekend wordt dat een bedrijf fraude pleegt. Big Data trekt dit simpelweg gezegd in het oneindige: meer data, meer data, en nog meer data. Alle data die kan bemach­tigd worden, kan hiervoor gebruikt worden.

Deze systemen beperken zich hierbij niet meer tot gestruc­tu­reerde data, maar worden slim genoeg om teksten, foto’s en zelfs de volledige sociale media platforms te analy­seren. Dat laatste is geen toekomst­droom, er zijn al jaren fantas­ti­sche ‘Social Media Analysis’ programma’s die jouw Facebook gebruik analy­seren en koppelen aan de andere beschik­bare gegevens. Dat wordt nu vooral gebruikt om popu­la­ri­teit van bedrijven te analy­seren, maar daar houdt het dus niet bij op. Big Data staat dus al redelijk ver en het gaat alleen maar groeien. Binnen de infor­ma­tica worden Business Intel­li­gence en speci­fieker Big Data genoemd als de belang­rijkste groei­ge­bieden samen met meer bekende thema‘s zoals Cloud computing. Data is nu eenmaal heel waardevol en iedereen wil het gebruiken. Er zal dan ook steeds meer data verzameld worden in centraal beschik­bare systemen in de Cloud.

-Auteur: Joni Philips & Peter Witsen­burg

Pin It on Pinterest

Share This